در قسمت اول سریال شیش ماهه، سکانسی که به اصطلاح یک نمایشگاه را به تصویر میکشید، نمونهای از یک روایت کشدار و رخوتآور بود. در این سکانس، با بازیهای سطحی روبرو هستیم که در آن حتی دیالوگ گفتن هم نوعی «ادا» به نظر میرسد؛ پرحرفیها و دیالوگهایی که عملاً هیچ خندهای از مخاطب نمیگیرد.
اثر سعی دارد با نام بردن از موردی مثل «جوراب» به عنوان اثر هنری و برپایی گالری، به نقد افرادی بپردازد که ادای مدرن بودن را در میآورند. اما این نقد به قدری گلدرشت و نچسب درآمده که در نهایت در بطن اثر، کارکرد معکوس پیدا میکند و به جای نشستن بر جان مخاطب، تنها باعث پسزدن او میشود.
برچسب:
نویسنده: hamsengar